Robert Kuta to przeżyta w skali mikrokosmosu kultura masowa.
Egzystuje w sferze „pomiędzy”. Jego wyjątkowość, odrębność wynika z faktu, iż jest próbą rozszerzenia rozumienia teatru. Działania aktora nie mają sankcji osobistego wyznania, stanowią fragment wieloznacznej gry scenicznej. Jego ciało – nierzadko prezentowane jako pokawałkowane – przekształca się w towar, który można dowolnie komponować i opakować.
W rzeczywistości rynkowej za twórcę dzieła, można uznać nie jego wykonawcę, lecz po prostu tego kto się pod nim podpisał, ten którego nazwisko gwarantuje przedsięwzięciu sukces komercyjny.
Przypadek Roberta Kuty pokazuje schemat funkcjonowania kultury, w której o tym kto jest autorem konkretnej wypowiedzi, wyrokuje publiczność. Twórca traci tutaj niektóre ze swoich uprawnień, jego funkcja ogranicza się w pewnym sensie do odgrywania roli. By zachować pozycję, musi on przyjąć chociaż część postulatów formułowanych przez społeczność, czyli tak kreować własną indywidualność, by odpowiadała powszechnym wyobrażeniom na temat osobowości artysty. Wobec tego Robert Kuta musi teatralizować swoją egzystencję , „usztuczniać” ją wedle przyjętego przez niego wzoru. W efekcie jego aktywność jawi się jako wypadkowa trzech zjawisk: „widowiska kulturowego”, metody konstruowania osobowości za pomocą systemu rynkowego oraz procesu „śmierci postaci scenicznej”.
Robert Kuta może przybierać pozę gwiazdora, która w wykonaniu innej osoby byłaby mało wiarygodna, miałka, nijaka. Kuta może kreować własną osobowość tylko w ograniczonym zakresie, pozostaje bowiem zależny od miejsca, jakie zajmuje w hierarchii społecznej. Jednakże mieszając ze sobą różne wątki, oraz sytuacje w jakich się znajduje, kreuje wyjątkową całość. W rezultacie egzystencja Kuty to zarówno twór całkowicie „oryginalny”, jak i rola odtwarzana wedle uprzednio przyjętych założeń, efekt podporządkowania się konwencjom kulturowym. Robert Kuta, wymyślając własną osobowość, ustanawia pewien model postępowania, który może stać się alternatywą dla schematów już wcześniej utrwalonych w pamięci społecznej.
Niektórzy dowodzą, że osoby, które „usztuczniają” swoje życie, nie wcielają się w jakiekolwiek postaci, a jedynie używają wygodnych sposobów, by powiadomić innych o swojej pozycji, pochodzeniu, wykształceniu czy przekonaniach .
Egzystuje w sferze „pomiędzy”. Jego wyjątkowość, odrębność wynika z faktu, iż jest próbą rozszerzenia rozumienia teatru. Działania aktora nie mają sankcji osobistego wyznania, stanowią fragment wieloznacznej gry scenicznej. Jego ciało – nierzadko prezentowane jako pokawałkowane – przekształca się w towar, który można dowolnie komponować i opakować.
W rzeczywistości rynkowej za twórcę dzieła, można uznać nie jego wykonawcę, lecz po prostu tego kto się pod nim podpisał, ten którego nazwisko gwarantuje przedsięwzięciu sukces komercyjny.
Przypadek Roberta Kuty pokazuje schemat funkcjonowania kultury, w której o tym kto jest autorem konkretnej wypowiedzi, wyrokuje publiczność. Twórca traci tutaj niektóre ze swoich uprawnień, jego funkcja ogranicza się w pewnym sensie do odgrywania roli. By zachować pozycję, musi on przyjąć chociaż część postulatów formułowanych przez społeczność, czyli tak kreować własną indywidualność, by odpowiadała powszechnym wyobrażeniom na temat osobowości artysty. Wobec tego Robert Kuta musi teatralizować swoją egzystencję , „usztuczniać” ją wedle przyjętego przez niego wzoru. W efekcie jego aktywność jawi się jako wypadkowa trzech zjawisk: „widowiska kulturowego”, metody konstruowania osobowości za pomocą systemu rynkowego oraz procesu „śmierci postaci scenicznej”.
Robert Kuta może przybierać pozę gwiazdora, która w wykonaniu innej osoby byłaby mało wiarygodna, miałka, nijaka. Kuta może kreować własną osobowość tylko w ograniczonym zakresie, pozostaje bowiem zależny od miejsca, jakie zajmuje w hierarchii społecznej. Jednakże mieszając ze sobą różne wątki, oraz sytuacje w jakich się znajduje, kreuje wyjątkową całość. W rezultacie egzystencja Kuty to zarówno twór całkowicie „oryginalny”, jak i rola odtwarzana wedle uprzednio przyjętych założeń, efekt podporządkowania się konwencjom kulturowym. Robert Kuta, wymyślając własną osobowość, ustanawia pewien model postępowania, który może stać się alternatywą dla schematów już wcześniej utrwalonych w pamięci społecznej.
Niektórzy dowodzą, że osoby, które „usztuczniają” swoje życie, nie wcielają się w jakiekolwiek postaci, a jedynie używają wygodnych sposobów, by powiadomić innych o swojej pozycji, pochodzeniu, wykształceniu czy przekonaniach .
